‫فیلیمو تقدیم می‌کند ‫مترجم: داود
‫کلاد بولتن، الان کجاست؟
‫گفتش که میره پیش برادرش
‫توی تنسی، شهری به اسم سیسل.
‫این ال کوکو چی میخواد؟
‫میخواد به هر بهایی که شده زنده بمونه.
‫ما یک مضنون داریم ‫به اسم جان "جک هاسکینز"
‫مضنون مسلح و خطرناک هست.
‫اخیراً چطور بودی؟
‫انگار یکی سعی داشته وارد سرت بشه؟
‫سرم...
‫توی آینه طرف داره بهم نگاه میکنه
‫این کوکو در حین صحبت ما داره ‫به کلاد تبدیل میشه.
‫خب، امیدوارم، خودشو به به دنیا نشون بده.
‫برادرم رو داره می‌بره!
‫اینجاست.
‫گرفتمت!
‫هی جان، صبر کن.
‫پسرها!
‫جان! جورج!
‫پسرها!
‫بریم!
‫پسرها!
‫کدوم خری هست؟
‫دوست خانوادگی.
‫ببین.
‫من نمیگم که هیچ شباهتی با آدم ما نداره، ولی..
‫میگی که اون دیشب با تو بود؟
‫از ساعت 4 تا بعد از نیمه شب.
‫و چرا اونوقت؟
‫چون یک شاهد... ‫قتل توی چروکی هست.
‫دادستان خواست که بیام و یک اظهارنامه بگیرم
‫چون ایالت ها دارن روش مشترک کار میکنن
‫ستوان سبلاو هماهنگش کرد.
‫ما فقط میخواستیم توی یک محیط
‫بدون تهدید از یک آدم بازجویی کنیم
‫و آقای بولتن که اونجا روی تراس هستن
‫لطف داشتن و اجازه دادن از خونشون استفاده کنیم.
‫از اونجایی که شاهد مکان،
‫- فکر کردم... ‫- من از اونجایی که
‫همکار هستیم قبول میکنم.
‫البته.
‫هی، آخرین سوال
‫این فردی که شما سعی دارین پیدا کنید
‫مضنونی که ما دنبالش هستیم
‫یک پسر 11 ساله رو از چروکی دزدیده.
‫ما اون رو چند ساعت بعد ‫شکنجه شده و به قتل رسیده پیدا کردم.
‫داریم در مورد پسر پیترسون صحبت میکنیم؟
‫وحشتناکه.
‫البته، ما... ‫نمیگیم که...
‫طرف ما و طرف شما ‫یک نفره، ولی....
‫میدونید، اگر بتونیم با شاهدهای شما صحبت کنیم...
‫میدونید، میتونه برای هممون عالی باشه.
‫میتونیم ترتیبش رو بدیم ‫در تماسیم.
‫باشه.
‫- ممنون، رفقا. ‫- ممنون، ممنون.
‫از الان، ما باید
‫هر چیزی که جلوی کلاد میگیم رو عوض کنیم
‫بفرض اینکه هر چی که کلاد میبنه و می‌شنوه
‫اونم میبینه و میشنوه.
‫و اگر اون بفهمه که ما میدونیم اینجاست، خب...
‫الان که اون چیز توی این شهر سعی داره ‫سر به سر برادرم بذاره.
‫شما میخواین بی خبر نگه ش دارین؟
‫هر چی کمتر بدونه، اون جاش امن تره.
‫جای هممون امن تره.
‫همه زده به سرشون.
‫آره، خب، بجز من و تو
‫و من در مورد تو مطمئن نیستم.
‫اون عکس، اون "چیز" بود؟
‫اینطور فکر میکنم.
‫- اینطور فکر میکنی. ‫- آره، و ببین...
‫و توصیه من از اونجایی که اینجایی
‫تو هم باید اینطور فکر بکنی.
‫بذار بگیم این چیز رو پیدا کردیم، بعدش چی؟
‫کسی میدونه که میشه حتی اون کشته بشه؟
‫خب ما باید ‫فرض کنیم که میشه.
‫چرا؟
‫اون راه میره، اون حرف میزنه
‫مشخصاً لازمه غذا بخوره که تقویت بشه، پس...
‫میتونه کشته بشه.
‫منم باهاش موافقم.
‫ما نمیدونیم به چی واکنش نشون میده
‫هیچکی در مورد کشتنش حرفی نزده
‫ما باید جلوش رو بگیریم.
‫با چی؟ با تور؟ سیم خاردار؟
‫منکه میگم چندتا سیر
‫و یک تیر چوبی و شاید یک صلب کارش رو بسازه.
‫شماها هیچی در مورد اینکه چطوری ‫جلوی این چیز رو بگیرین، نمیدونین؟
‫منظورم، حتی یک چیزه.
‫منم همین فکر رو میکردم.
‫خب، چیزی که من میدونم
‫لازمه که برادرت رو در حین اینکه این
‫- مشکل رو حل میکنیم، ببریم یک جای دیگه. ‫- آره.
‫- خب میگفتی. ‫- بهترین کار اینه
‫اگر یکی از ما اونو یک جا دیگه ببره
‫در حال که بقیه ما نقشه میکشیم.
‫ببین...
‫بدون هیچ دلخوری، ما لازمت داریم.
‫پس این مدلی حرف نزن، باشه؟
‫- هی. ‫- صبح بخیر.
‫لعنتی.
‫بیا، یکی منو بگیر.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫ممنون.
‫هی، کلاد.
‫میدونی همه میخوان این بعد از ظهر چیکار کنند؟
‫یکم مزه بهشت رو بچشند.
‫جاده بهشت؟
‫آخرین باری که اونجا بودی کی بود؟
‫یادم نمیاد، مرد.
‫خرجش هم با اوناست.
‫بهترین مرغ سوخاری رو تو 200 مایل اطراف داره.
‫خب پس، من میرونم.
‫یک ساعت رفت هست و یک ساعت برگشت.
‫هیچ ترافیکی هم توی راه نیست.
‫اگر من دوست نداشتم رانندگی کنم اون تیکه
‫ماشین دم در رو نمیخریدم، باشه؟
‫بزن از خونه بیرون.
‫ذهنت رو خالی کن.
‫سلام، عزیزم.
‫سلام.
‫چخبرا؟
‫خب، میدونی، ما... ‫ما...فقط...
‫ما...داریم روش کار میکنیم.
‫"روش کار میکنیم"؟ دقیقاً "رو" چی؟
‫داریم پیشرفت میکنیم. ‫داریم پیشرفت میکنیم.
‫راف.
‫چیستان که طرح نمیکنی.
‫فقط بهم بگو که چه اتفاقی افتاده.
‫اینجاست.
‫چی؟
‫خدایا!
‫هی!
‫حواست باشه کجا میری، خانم!
‫صبر کن.
‫تو...تو میخوای چیکار کنی؟
‫- پیداش کنم. ‫- تو گفتی که فقط
‫میخوای از کلاد بولتن محافظت کن، همینو بس.
‫منم همین فکر رو میکردم، ولی بعدش...
‫تو نمیتونی نزدیک این چیز بشی.
‫تو نمیدونی با چی سر و کار داری.
‫جنین، هیچکی هیچ کاری بجز حرف زدن نمیکنه، پس...
‫بیا خونه.
‫الان نمیتونم.
‫خدایا!
‫دنبالش نرو.
‫خواهش میکنم.
‫بقیه اینکار رو میکنن.
‫ما فقط چیزهایی که میدونیم ‫رو با بقیه به اشتراک می‌ذاریم
‫بعد کنار میکشیم.
‫دوست دارم.
‫هیچ خرسی نیست.
‫- قبلاً که بودن. ‫- از کجا میدونی.
‫چون من یک شب اونجا رفتم و دیدم.
‫نرفتی.
‫تو خوبی.
‫میخوام برم داخل.
‫25 سنت داری؟
‫چون من ندارم.
‫یالا، از اینور.
‫- بابا ما رو میکشه. ‫- نه اگر تو بهش نگی.
‫تمومش کن.
‫اون ترسیده.
‫تغییر شکلش رو تموم نکرده.
‫آماده نبوده.
‫خب، چرا خودشو نشون داده؟
‫گرسنه هست.
‫ها.
‫و حالا یک روز بعد، هنوزم گرسنه هست.
‫از گشنگی داره میمیره.
‫این یعنی اون قراره دنبال یک بچه دیگه باشه.
‫فقط زمانش مطرح هست.
‫دیدی چجوری به اون یارو خودشو زد؟
‫نمیدونم، من اگر مدتی چیزی نخورم، ضعیف میشم.
‫خوشبختانه، براش گرون تموم شده.
‫خوشبختانه.
‫تنها یک قبرستون تا ده مایلی اینجا هست.
‫نیو آلیو بپتیست.
‫کوکو دوست داره نزدیک خانواده های ‫قربانی هاش لونه کنه.
‫ببن، اگر بولتن ها کسی رو اونجا دفن کردن
‫باید چکش کنیم.
‫تو کسی از اعضای خانوادت رو توی ‫نیواُلیوبپتیست دفن کرد؟
‫چیکار کردم؟
‫کسی از اعضای خانوادت رو....
‫دفعه اول فهمیدم چی گفتی.
‫نه، دَم اون یکی دیگه رو داشتیم.
‫چایلد آو گاد.
‫من یکی دیگه ایی ندیدم.
‫خب، چونکه تمامی تابوت ها
‫توی دهه 60 سیل برد.
‫تمام اون مرده ها، مثل تخته اسکی بودن
‫از روی تپه به سمت رودخونه رفتن.
‫"هی ببین، بابا بزرگ جو هست ‫داره برامون دست تکون میده."
‫منظره دیدنی باید بوده باشه.
‫حالا، پلیس ها هیچ وقت نفهمیدن
‫چجوری مثل من بویی از خودشون ندن.
‫اون تنها چیز هست که برام مونده.
‫برادرت؟
‫درسته.
‫فهمیدم.
‫خب، امیدوارم فهمیده باشی.
‫هی، ایو.
‫پسرهام امروز صبح این سمتی نیومدن؟
‫هیچکی اینجا نیومده.
‫تو اولین کسی هستی که امروز دیدم.
‫چرا؟ اونا گم شدن؟
‫اونا یکجایی همین اطراف هستن.
‫من فقط نمی...نمیدونم...
‫من باید برم داخل و یک نگاهی بندازم.
‫باشه، برو داخل و یک چراغ قوه بردار.
‫باشه، ممنون، ایو.
‫و ایمیت، مراقب باش.
‫مردم معمولاً همیشه گم میشن.
‫پدربزرگ و بزرگ و بچه ش برای
‫عکس ها بیشتر اومدن.
‫اونا میخوان بهمون اجازه بدن باهاشون صحبت کنیم.
‫آفرین.
‫کمربندهای ایمنی.
‫آره.
‫باشه.
‫باشه، توی خونه می‌بینمت.
‫حالت خوبه؟
‫ما...یک تماسی از طرف کاراگاه شرینک
‫از کلانتر پرستر داشتم، ‫گفتش یک کوهنورد زنگ زده
‫گفته که تیکه های جسد یک پسر جوون
‫رو پیدا کرده.
‫باشه.
‫پسره لخت بوده و دریده شده بود.
‫صورتش...یک طوری از بین رفته بوده ‫انگار که کار یک حیوون بوده باشه.
‫اونا توی راه بودن و
‫میخواستن بدونن که اگر تو هم میخوای بری....
‫بهشون...
‫خودت میدونی.
‫نه...نه.
‫ول بهشون بگو منم خبردار کنن
‫و بهشون شماره تلفن خونه و موبایلم رو بده.
‫میدونی، وقت یک پیرزن میخواد با یک پیرمرد
‫بدون اینکه من بشنوم صحبت کنه ‫منو میفرستن دنبال نخود سیاه.
‫مثل مرغ خریدن.
‫بیشتر سیگار خریدن.
‫میدونی چقدر مسخره هست که
‫درباره ی چیزی که داریم صحبت میکنیم؟
‫چیزی که داره تبدیل به بقیه آدم‌ها میشه؟
‫آره.
‫هیچ مشکلی با باور کردنش نداری؟
‫من یک وکیل جنایی هستم ‫میتونم هر چیزی رو باور کنم.
‫هالی گفتش این چیز هر چیزی
‫که به محض اینکه توی ذهنم بیاد رو متوجه میشه
‫انگار که اون تو داره قدم میزنه...
‫افکارم رو میخونه، چیزی که با چشمام میبینم رو میبینه.
‫میشه بزنی کنار
‫لطفاً؟ من باید بزنم بیرون.
‫- آره، صبر کن، صبر کن. ‫- داره حالم میخوره.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن.
‫ممنون.
‫میدونی وقتی همینجوری خونسرد اومدی اینجا
‫اصلا به ذهنت خطور کرد ‫"مهم نیست
‫میتونم با این مساله کنار بیام"؟
‫- آره. ‫- تونستی؟
‫نه.
‫منم همینطور.
‫سرماخوردگی، آنفولانزا، ویروس، سرطان، چی هست؟
‫هیچ غلطی نیست که بتونم دربارشون بکنم.
‫اینم همینطوره
‫میخواسته داخل بشه، داخل شده.
‫لعنت بهش!
‫هرشل و وینفرد مک‌کلم.
‫توی فاصله سه روز مردن.
‫شاید از این داستان های غم انگیز باشه.
‫همیشه خوشم می اومد ازشون.
‫میدونی، وقتی یکی از زوجین میمیره
‫یکی دیگه نمیتونه بدون اون زندگی کنه
‫بعد از چند رو میمیره.
‫یک عمو و خاله داشتم که اینجوری شدن.
‫اونا بخاطر آنفولانزا مردن.
‫خب میخوای هالی بازیت رو شروع کنی
‫این خفن بودن هات رو نشون بدی؟
‫بهش میگفتن همه‌گیری آنفولانزای 1918 اسپانیایی
‫از توی یک پایگاه نظامی توی کنزاس شروع شد
‫از اونجا بیرون رفت
‫و 50 میلیون نفر در سراسر جهان رو کشت.
‫ببین به این شهر چه ضربه ای زده.
‫خب...تاریخ لعنت شده هست، میدونی.
‫من معتقدم که مک‌کلم‌ها اینقدر بهم وابسته بودن
‫یکیشون تصمیم گرفت اون یکی رو توی
‫هر اتفاقی که بعدش می افته دنبال کنه.
‫چیز بامزه ای گفتم؟
‫نه.
‫برای چی لبخند میزنی؟
‫هیچی.
‫بریم.
‫وقتی ازم پرسید روی نقشه دنبال چی هستم
‫گفتم که سعی دارم غاری رو پیدا کنم
‫که ردپای ببر دندون نیشی توش هست.
‫اوهوم.
‫گفتش که اون یکی رو بلد نیست
‫ولی جایی که خرس‌ها زندگی میکردن رو بلده.
‫اوهوم.
‫گفتش که اون رد پنجه هاشون رو دیده.
‫و بعدش گفت که باید من خودم ببینمش.
‫و بعدش، ما شروع به راه رفتن کردیم.
‫چیز دیگه ای هم گفت؟
‫بعدش ساکت بود.
‫بعدش، شنیدم که وندا داد میزنه
‫و فکر کردم که از دست من عصبانی هست.
‫برادرم رو داره می‌بره! یکی کمک کنه!
‫واستا! ازش دور شو!
‫منو هلم داد اونور.
‫برگشتم و دیدم بابابزرگ مایک ‫داره گلاویز میشه.
‫ترسیدم چون نمیخواستم دوباره اون
‫سکته قلبی بکنه.
‫میدونی چیه، تو بهترین کار رو کردی، سم.
‫حالا، من آخرین سوال رو میکنم
‫بعدش همه ـمون میتونیم از اینجا بریم، باشه؟
‫اون بهت دست زد؟
‫این اولین سوالی بود که ‫ازش پرسیدم و اون گفت...
‫خیلی مهمه، لطفاً.
‫سم.
‫خب، اون بهم تنه زد.
‫مثل دست زدنه.
‫آره.
‫و دستش روی شونه‌م گذاشته بود
‫وقت که داشتیم راه می‌رفتیم.
‫منظور من جای دیگه ای بود.
‫اون تصادفاً شاید تو رو زخمی کرده باشه؟
‫هیچ زخمی؟
‫نه.
‫بهم آسیب میزنه؟
‫نه، نه، نه، نه، نمی.. ‫من..نه، فکر نکنم.
‫منطقی بنظر نمیاد.
‫چی نمیاد؟
‫چرا اینطرفی فرار کرده؟
‫غارها اونطرف هستن.
‫جایی برای مخفی شدن این طرف نیست.
‫هیچ چراغی اونطرف نیست، که یعنی...
‫سخت تر میشه مردم دنبالش کنند.
‫هم...
‫باید خیلی عذاب آور باشه
‫که با چنین چیزی برخورد کنید.
‫لعنتی، اگر 20 سال جوونتر بودم
‫دو تیکه‌اش میکردم.
‫چرا از سم پرسیدی که زخمی شده؟
‫اون یارو یک جور بیماری واگیر دار
‫داره که باید نگرانش باشیم؟
‫این...سوال هست که تو پرونده های اینچنینی
‫میدونی، ما میپرسیم.
‫خب، به محض اینکه برگردیم میبرمش
‫- دکتر نشونش میدم. ‫- ضرری نداره.
‫- خودت چطور؟ ‫- چی، زخمی شدم؟
‫اگر کرده باشه، چیزی حس نکردم.
‫خب، آقای دیویدسون از اونجایی وقت گذاشتین
‫اینجا نشستین، چیز دیگه ای هست
‫که بتونید در مورد این مرد بهمون بگین؟
‫چشمان عجیبی داشت.
‫چطور عجیب؟
‫خب، وقتی که اولین بار دیدمش...
‫به نظر می اومد انگار که خیلی زیادی
‫توی حفره چشمش هستن، منظورم رو متوجه میشین؟
‫ولی اون ماسک مسخره روباه رو پوشیده بود
‫خب از توی اون دیدم.
‫وقتی که از سرش درش آوردم...
‫اون هنوز داشت بهم از پشت
‫ماسک انگار زل میزد.
‫چیزی دستگیرتون شد؟
‫تو غار خرسی، چیزی اینورا میشناسی؟
‫من اینجا دنیا اومدم و بزرگ شدم
‫چندتا غار دندون نیشی ‫مثل حرفی که پسره زد داریم
‫و یک غار مار زهردار.
‫یک غاری با سقف قرمز و سرخ پوستی هم هست
‫- ولی غار، خرسی نداریم. ‫- درسته.
‫- ممنون که وقت گذاشتی. ‫- خواهش میکنم.
‫ممنونم.
‫نصف پاچین و نصف بال بذار.
‫معمولی باشه یا داغ باشه؟
‫- بفرمایید. ‫- خیلی خب، ممنون.
‫دیگه باید برگردیم
‫این غذای نیم روز بقیه س.
‫اوهوم.
‫نیم روز دو ساعت دیگه مونده.
‫بیا، بشین.
‫بعد از این همه تعریف و تمجید ‫دارم میمیرم که مزش کنم.
‫خیلی خب.
‫بال میخوری؟
‫هر چی باشه خوبه.
‫- خدای من. ‫- درسته؟
‫- این... ‫- بهترین جوجه این 200 مایل اطرافه.
‫اوهوم.
‫منم یادت نمیاد، نه؟
‫یادم بیاد؟ از کجا؟
‫دادگاه، حدود 8 سال پیش.
‫- وکیلت بودم؟ ‫- بله، قربان.
‫- به چه جرمی؟ ‫- دعوا و زد و خورد
‫درگیری توی بار.
‫- برنده شدی؟ ‫- توی دادگاه؟
‫نه، توی دهوای بار.
‫خب اگر باخته بودم
‫که وکیل لازمم نمیشد، میشد؟
‫توی دادگاه چطور؟
‫90 روز در زندان، مشاوره گروهی.
‫خب، اینو بهت بگم که اگر تو رو یادم نمیاد
‫اینو یک تعرییف بدون.
‫چطور؟
‫با این همه حرومزاده شیطان صفت که
‫این چند سال مجبور بودم ازشون دفاع کنم
‫کلاد، داداش
‫اینقدر تو بد نبودی که من یادم بمونه.
‫درسته.
‫جان، فکر کنم ما گم شدیم.
‫هی، هی، چیزی نیست.
‫از همون راهی که اومدیم برمیگردیم.
‫از این طرفه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫فکر نمیکنم این راه باشه.
‫نه، همینه، همینه.
‫برگرد، این راه نیست،
‫جان! جورج!
‫ما از این راه نیومدیم.
‫پسرها!
‫بابا!
‫پسرها؟
‫- بابا! ‫- بابا!
‫- صدای منو میشنویند؟ ‫- بابا، ما اینجا هستیم.
‫بابا، کمک.
‫پسرها!
‫جان، جورج!
‫بابا، کجا هستی؟
‫بابا، صدامون رو میشنوی؟
‫بابا، ما گم شدیم.
‫بابا، ما به کمکت نیاز داریم، گیر افتادیم. ‫(غار خرس)
‫- پسرها! ‫- ما گیر افتادیم، بابا.
‫پسرها، صدای منو میشنوید؟
‫بابا، کمک.
‫بابا، صدامون رو میشنوی؟
‫- بابا! ‫- جان؟
‫جان، میتونی صدام رو دنبال کنی؟
‫بابا؟
‫جان؟
‫تو و برادرت اینقدر تکون نخورید! باشه؟
‫همونجا بمونید. من میرم کمک بیارم ‫تکون نخورید.
‫میدونستی یک راه دیگه به غار هست؟
‫اون تیکه شکاف کوچیک؟
‫تنها کسایی که میتونن ازش رد بشن...
‫- بچه هان. ‫- تو ازم پرسیدی
‫که اونا رو دیدم، ایمیت، خیلی متاسفم.
‫درست فکر نکردم.
‫من و دارا هر چی که ازتون تشکر کنیم
‫که اینقدر به سرعت اومدین کمکمون کمه.
‫پسرهامون توی اون غارها گم شدن
‫و ما میخوایم برگردن به خونه ‫جایی که بهش تعلق دارن.
‫پسرهای کلارک و بعضی هامون از اون پشت میریم
‫بقیه ـمون از مغازه سوغات فروشی میریم.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫بریم برگردونیم‌شون خونه.
‫این آخرین جایی هست که دیده شده
‫بعدش فرار کرده به سمت غرب.
‫اگر اون همین راه رو ادامه میداده ‫میرسیده به جاده.
‫غاری اون اطراف نیست؟
‫نه، حتی یکی.
‫خب، بچه گفت که در مورد غاری بهش گفته
‫که خرس ها پنجه های تیزشون روی صخره ها می‌کشیدن، ولی...
‫میدونی، هیچکسی، میدونی
‫نمیدونست که به کدوم غار اشاره کرده، پس....
‫خب، چون خیلی از اونا
‫متولد دهه 90 هستن که یادشون باشه.
‫غار قدیمی خرس...
‫پلمپ شده، بیشتر آدمها از سال 1947 فراموشش کردن.
‫چرا؟
‫چرا، واقعاً.
‫توی همون سال 47 بود
‫که پسرهای جوون ویور رفتن اونجا و گم شدن.
‫بعدش اولین گروه جست و جو رفتن.
‫جون 4 نفر از اقوام منم گرفت.
‫عزیزم.
‫پسرها‌ الان‌هاست دیگه بیرون بیان، باشه؟
‫- باشه؟ ‫- آره، آره.
‫صداشون رو از اونور میشنوم.
‫- کجا؟ ‫- اونجا، از اونور.
‫- هیس، هیس! ‫- بابا؟
‫- بابا! ‫- بابا!
‫قبلاً بلندتر بود.
‫پسرها؟
‫بابا!
‫پسرها؟ صدای منو دنبال کنید.
‫بابا!
‫پسرها؟ صدای منو می‌شنوید؟
‫بابا؟
‫اینجاییم، پسرها.
‫بابا، کجایی؟
‫جان، جورج، ما اینجاییم.
‫جان؟ جورج، بابا داره میاد.
‫حالت خوبه؟
‫همشون مردن؟
‫نه بلافاصله.
‫اما گیر افتادن.
‫نه غذا و نه آب و نه راه خروجی.
‫پس، میتونی تصور کنی که به اونا
‫توی اون شرایط تا وقتی که جون دادن، چی گذشته.
‫چقدر برای هر کدومشون طول کشیده...
‫که یکی یکی روح از بدنشون خارج بشه.
‫حتماً باید گروه های جستوجوی ‫دیگه ای هم بوده باشه.
‫البته که بود.
‫ولی تنها کاری که از دستشون برمی اومد این
‫بود که جایی رو که احتمالش
‫هست سقف ریزش کرده و اونا زیرش بودن رو پیدا کنن.
‫ببینید، اون قدیما...
‫هیچ کسی نمیدونست بدون منفجر کردن
‫اون طرف صخره چجوری توشون وارد بشه.
‫بعدش کل غار ریزش کرد.
‫خب...
‫...هنوز اونجا هستن.
‫34 مرد و پسربچه،
‫از جمله پدربزرگم و سه تا برادرش،
‫که به این دلیل من میتونم داستان اون واقعه رو براتون بگم
‫در حالی که بیشتر آدم‌های این افراد نمیتونن.
‫بابت خانوادت متاسفم.
‫آره، شما پرسیدین که خانوادم کجا دفن شدن؟
‫اون سوراخ لعنتی میتونه
‫بزرگترین مقبره خانوادگی بولتن ها در ایالت باشه.
‫خب تو میگی اونجا رو پلمپ کردن.
‫پس هیچ راه ورودی نیست؟
‫یک مغازه قدیمی سوغاتی فروشی هست
‫که باید از اونجا رد بشی که ‫بتونی وارد غار بشی، ولی...
‫ولی ایالت به محض اینکه آخرین گروه
‫جستجو خارج شدن، اونجا رو سیمان کرد.
‫حالا این معتادها گرفتن اونو خراب کردن
‫که بتونن برن داخل و نئشه کنند.
‫با جیگرهای زیر سن قانونی ـشون باشند.
‫میتونی بهم نشون بدی شاید کجای این ‫نقشه میتونه باشه؟
‫خب، نه، نه توی این نقشه کوچیک.
‫باید یکجوری بتونی بگی کجاست.
‫صبر کنید.
‫پیداش کردیم.
‫اون توئه.
‫این در عین واحد هم خبر خوبه و هم خبر بد.
‫حدوداً اینجاست.
‫مگر اینه بخاطر باد شدید این هفته داغون شده باشه.
‫و محوطه پارکینگ اینجاست.
‫یک قدم کوچیک اونورتر.
‫یک راه دیگه این پشت هست که ‫گروه نجات ازش استفاده کردن
‫ولی یک زلزله کوچیک چند سال
‫پیش داشتیم که اونم خراب کرد.
‫همتون دارین فکر میکنید ‫"آره، این موجود رو گرفتیم"
‫توی غاره، منتظره.
‫خب شاید منتظر شماست.
‫به این فکر کردین؟
‫خب، ما باید اول جاش رو تائید کنیم
‫و بعدش زنگ میزنیم به گروه ویژه.
‫ما نمیخوایم باهاش در بیوفتیم.
‫آره، میخواین به اون گروه ویژه چی بگین؟
‫خب ما لازم نیست چیز خاصی بگیم
‫ولی اون مردی که سعی داشته ‫از نیمه راه اون پسربچه رو بدزده
‫توی اون غاره.
‫چی میشه اگر بهتون برخورد بکنه؟
‫یا بهش برخورد بکنید؟
‫از اونجایی که شما کمتر در موردش میدونید؟
‫بعدش سراغ برادرم میاد؟
‫برادرم هم هیچی از این اتفاقات نمیدونه
‫چون شماها فکر نمیکنید ایده خوبی باشه بهش بگین؟
‫من همراه همکارم...
‫جوجه.
‫- باید اول زنگ میزدم. ‫- بیا تو.
‫سلام، بفرما.
‫من نصفه شبی راه نیوفتادم بیام
‫که بچه‌داری کنم.
‫اومدی اینجا که کمک کنی ‫که منم ازت ممنونم
‫و این بهترین راهشه.
‫میدونی، فقط امروز وقت دارم.
‫صبح من باید برگردم برم توی دنیای واقعی.
‫هاوی، ما چند ساعت دیگه برگشتیم.
‫ازت ممنونم.
‫هی، فکر میکنم دوتا ماشینِ بریم ‫اگر اوضاع عجیب شد
‫- یا لازم بود جدا بشیم. ‫- آره، فکر خوبیه.
‫امروز توی بخشداری بودم
‫و دادستان هیز رو توی راهرو دیدم.
‫ازم خواست که باهام خصوصی صحبت بکنه
‫ولی از اونجایی که توی یکی از شکایت هامه،
‫بهش گفتم که فکر خوبی نیست.
‫به نظرت اون سعی داره
‫که باهات صحبت کنه که بیخیال بشی؟
‫نکته جالبش همینه ‫به نظر نمی اومد همچین قصدی داشته باشه.
‫از اونجایی که میشناسمش ‫از هر وقت دیگه ای که دیده بودمش
‫بیشتر آروم و ساکت بود.
‫- یکجورایی شرمنده بود؟ ‫- آره.
‫از کجا میدونستی؟
‫فقط حس کردم.
‫الان میگم کاش گذاشته بودم ‫باهام صحبت کنه.
‫من ایقدر از دستت عصبانی بودم که تو منو به اون جلسه
‫کسی که به خودش میگه مامور تحقیق دعوت کردی ‫که خدا میدونه.
‫میدونم که بودی.
‫که اون ارجیف و چرت و پرت ها رو بشنوم...
‫فکر کردم همه چی نقشه بوده.
‫نه، من نمیدونستم که چی میخواد بگه
‫تا اینکه اون شروع به حرف زدن کرد.
‫هیچ کس نمیدونست.
‫اما تو خیلی راحت باورت شد.
‫آره، همینطوره.
‫هنوز باور دارم.
‫همینطور خیلی‌های دیگه.
‫میخواستم بهت بگم
‫اونا بخاطر باوری که دارن خودشون رو
‫توی خطر انداختن،
‫ولی بعدش باید چطوری و چرایی
‫کار رو توضیح بدم.
‫و منو ببخش که اینو میگم، ولی الان...
‫نمیدونم قدرت اینو دارم که
‫با واکنشت کنار بیام یا نه.
‫من اینجا اومدم چون همون اندازه ‫که اون جلسه دردناک بود...
‫من نمیخواستم این
‫حسن نیتی که بین ما هست رو نابود کنم.
‫تو فقط در حق من و دخترام خوبی کردی.
‫و حتی با اینکه من هیچی از این کوکو
‫رو قبول ندارم...
‫فقط میخواستم بدونی که...
‫من خلوص باورت احترام می‌ذارم.
‫خب، ممنونم.
‫متوجه شدم که وقتی در موردش صحبت میکنی
‫شرایطتت تغییر کرده
‫دیگه نمیگی " اگر این چیز واقعی باشه".
‫" اگر قرار باشه به کلاد تبدیل بشه".
‫" اگر واقعاً بتونه از آدمی به آدم دیگه بپره"
‫بلی.
‫فکر کنم اون حس منطقیم
‫خسته شده و گذاشته رفته.
‫و الان چطوری؟
‫من...
‫حالم رو داره بهم میزنه.
‫چون باید قبول کنم همچین چیزی
‫توی دنیا میتونه وجود داشته باشه....
‫کم کم باید قبول کنی.
‫فقط واقعیت وجود این چیز
‫همه چیز رو برعکس میکنه.
‫منظورم هر چیز که تاحالا بهش باور داشتیم
‫هر چیزی که تاحالا درک میکردیم...
‫- هی، راف، راف. ‫- چیه؟ چیه؟ چیه؟
‫کم کم قبولش میکنی.
‫هر چیز که بتونی نیاز خودتو
‫باهاش برطرف کنی قبول میکنی ‫و نه بیشتر
‫تا وقتی که برای قدم بعدی آماده باشی، همینو بس.
‫ما در مورد گیر انداختن این موجود تا موقعی که
‫- نیروها برسن، صحبت میکنیم. ‫- درسته.
‫اگر نشه گیرش انداخت چی؟ اونوقت چی؟
‫بعدش قبل از اینکه ما رو بکشه ‫میکشیمش.
‫اگر نشه کشتش چی؟
‫آره، دوباره رسیدیم خونه اول.
‫گور بابای کم کم.
‫لعنتی.
‫چی توش ریختی، باروت؟
‫برگردوندت به دوران خوابگاه دانشجویی، مگه نه؟
‫همم..
‫فکر میکنی این درسته؟
‫"این" چی هست؟
‫اینکه بهش گفته نشده اون چیز بیرونه.
‫چیه، فکر میکنی کلا من اینکاره هستم؟
‫من از کجام بدونم؟
‫درست نیست.
‫گوش کن، چطوره که ما به همون ‫نقشه ـمون بچسبیم، باشه؟
‫ممنون.
‫اشکالی نداره من....
‫برم ببینم از اون جوجه آسمونی چیزی مونده یا نه؟
‫جوجه بهشتی، نه آسمونی.
‫- اشتباه گفتم. ‫- آره.
‫خودتو بساز، خودت پولشو دادی.
‫کلاد، این کوکو یا هر چی که صداش میکنی
‫داره میاد سراغت.
‫اگر بهت نمیگفتم که چخبره
‫برادر بزرگترت نبودم.
‫میدونی الان چکار کردی؟
‫میدونی الان چه غلطی کردی؟
‫من چیکار کردم؟ میدونم چکار کردم.
‫برا نجات جونت بهت اخطار دادم.
‫نه، نه، نه.
‫اون تو سرمه، سیل.
‫پس تو الان به اون چیز کوفتی گفتی
‫که همه اون آدمها رفتن دنبالش.
‫خیلی احمقی.
‫هیچی.
‫پلیس ایالتی رو بگیر.
‫احتمالاً اونجا آنتن نمیده.
‫آره، احتمالا گند زده باشم.
‫سیل، اونا بخاطر من رفتن سراغش.
‫میشه صبر کنی تا از ماشین پیاده بشی؟
‫قربان؟
‫تو که عقب نشستی.
‫♪تاحالا حسی داشتی ‫که میخوای بری♪
‫♪ولی هنوز حس میکردی ‫که میخوای بمونی؟♪
‫جالبه.
‫اسم فیلم، لطفاً.
‫مردی که برای شام آمد.
‫برادران وارنر، 1942 ‫به کارگردانی ویلیام کیلی،
‫با بازی مانتی وولی و بتی دیویس.
‫♪ میدونستی کار درستیه ‫هرگز اشتباه نبوده ♪
‫♪ ولی هنوز میدونستی ‫خیلی طولش نمیدی ♪
‫جیمی دورانتی.
‫و فیلمش چطور بود، خانم گیبنی؟
‫- اصلاً ندیدمش. ‫- اره.
‫دختر خودمی.
‫باشه.
‫بیا تمومش کنیم.
‫باشه.
‫شلیک کردن اون تو، واقعاً فکر بدیه.
‫- اینو میدونی، درسته؟ ‫- شک درش نیست ولی وقتی این
‫همراه‌ام هست باعث میشه ما گاوچرون ها حس ‫امنیت بیشتری بکنیم.
‫ارائه‌ای از فیلیمو ‫مترجم: داود
‫وقتی بچه بودم، پدرم میگفت
‫"یک مرد یک مرد رو میشناسه
‫ولی یک غریبه یک غریبه رو میشناسه"
‫پیشرفت های قابل توجهی توی
‫پرونده قتل فرانکی پیترسون ایجاد شده.
‫این جایی هست که اتفاق افتاده.
‫هالی...
‫اون داره غذا میخوره.
‫اسمت چیه؟